Wat een app zou moeten kunnen

De standaardapp van een kennisplatform is de website in een schil. Dezelfde artikelen, dezelfde zoekfunctie, een menu onderaan. Dat is werk, en het lost niets op wat een browser niet al doet.

Waar een app wél iets toevoegt. Op precies één plek: bij het gebouw, met je telefoon in de hand.

Denk aan wat je op dat moment nodig hebt. Je staat in de kruipruimte, of op een steiger, of in een lege woning tijdens een bezichtiging. Wat je dan wilt is niet lezen maar vastleggen en vergelijken.

Drie dingen die daaruit volgen:

Foto's met een plaats en een datum. De meeste bouwkundige discussies stranden op het ontbreken van een nulmeting. Een scheur die groeit, een vochtplek die terugkomt, schade na werkzaamheden in de straat — dat zijn allemaal zaken waarbij een gedateerde foto het verschil maakt tussen een vermoeden en een dossier. Dat is een app-functie, geen websitefunctie.

Herkennen wat je ziet. Je fotografeert een scheur boven een raam en je krijgt de vraag: loopt hij door de steen of langs de voeg, en zitten er roestsporen bij. Dat is geen diagnose maar het is wel de goede vraag op het goede moment.

Je gebouwdossier bij je hebben. Wat voor glas zit erin, welke dakpan, welke verfkleur, wanneer is het geschilderd. Dat zijn de gegevens die je nodig hebt precies wanneer je niet thuis bent — in de bouwmarkt, bij een leverancier, in een gesprek met een aannemer.

Wat de app dus niet wordt. Geen tweede kanaal voor dezelfde teksten. Wie thuis op de bank iets wil opzoeken, doet dat prima in een browser.

Waarom hij er nog niet is. Om dezelfde reden dat de site er nog niet is: zonder een sluitende kennisbasis is een app die dingen herkent een app die verkeerde dingen zegt. De volgorde is eerst de kennis, dan het gereedschap.

Wat we wel al doen. We schrijven elk begrip met een hoofdstuk Signalen en herkenning, in de volgorde waarin een leek ze tegenkomt. Dat is niet toevallig — het is de bouwsteen waarop dit later draait.