Werken op een ladder: de vijf fouten die het vaakst worden gemaakt

De ladder is het gereedschap waarmee thuis de ernstigste ongelukken gebeuren. Niet omdat ladders slecht zijn, maar omdat we ze verkeerd gebruiken. Vijf fouten.

Eén: de verkeerde hoek. Een ladder die te steil staat, kiept achterover; een die te vlak staat, glijdt onderaan weg. De maat: een op vier, dus bij vier meter hoogte een meter van de muur. Sta met je tenen tegen de ladderpoten en strek je armen: raken je handen de sport op schouderhoogte, dan staat hij goed.

Twee: een losse voet. Op tegels, gras of een schuine oprit schuift een ladder. Zet hem op een stevige, vlakke ondergrond, met een antislipvoet of een plank, en bind hem bovenaan vast aan een goot- of gevelhaak als je er langer op werkt. Een tweede persoon aan de voet is beter dan niets, maar geen vervanging voor een goede opstelling.

Drie: overreiken. Wie naar opzij hangt om nog net die plek te halen, verplaatst zijn zwaartepunt buiten de ladder. Houd je heupen tussen de bomen, en kom naar beneden om de ladder te verplaatsen. Dat kost een minuut; een val kost maanden.

Vier: te hoog klimmen. De bovenste drie sporten zijn om vast te houden, niet om op te staan. Bij een schuifladder steek je minstens een meter boven het punt uit waar je op stapt, bij een trap blijf je onder de bovenste twee treden. Is de ladder te kort, huur dan een langere of een steiger.

Vijf: met volle handen klimmen. Drie punten contact, altijd: twee voeten en een hand, of twee handen en een voet. Gereedschap gaat in een riem of een emmer aan een haak, materiaal gaat met een touw omhoog. Wie een blik verf in de hand de ladder op gaat, heeft geen hand meer voor de ladder.

En de fout eronder: de ladder pakken waar een steiger hoort. Voor werk dat uren duurt, voor werk met twee handen boven je hoofd en voor werk boven vier meter is een rolsteiger of een gevelsteiger de norm; de ladder is voor kort werk en om te komen waar je heen moet.