Onderhoud uitbesteden of zelf regelen: wat levert een onderhoudscontract op?

Onderhoud aan een gebouw kun je per klus regelen, of vastleggen in een contract voor meerdere jaren. Dat laatste is gebruikelijk bij grotere gebouwen en VvE's, maar het principe is ook nuttig als je een eigen woning hebt.

De achterliggende gedachte is planning. Los onderhoud is reactief: er gaat iets stuk en je zoekt iemand. Gepland onderhoud is vooruitkijkend: je weet wat wanneer aan de beurt is en je regelt het in samenhang.

Dat levert drie dingen op. Het onderhoud blijft in een hand, waardoor niemand naar een ander kan wijzen als er iets misgaat. De kwaliteit wordt gemiddeld hoger, omdat wie het gebouw jaren kent eerder ziet wat er aankomt. En je bent er zelf minder tijd aan kwijt.

Een contract is geen garantie. De veelgemaakte fout is dat er wel een contract ligt, maar geen duidelijke afspraak over wat er precies onder valt. Preventief onderhoud, storingen, en vervanging bij einde levensduur zijn drie verschillende dingen, en ze zitten lang niet altijd alle drie in het contract.

Een tweede valkuil is dat het contract wordt afgesloten zonder actuele opname van de staat van het gebouw. Dan weet niemand wat de beginsituatie was.

Onderhoud kost geld, of je het nu plant of niet. Het verschil is dat gepland onderhoud voorspelbaar is en uitgesteld onderhoud duurder wordt. Een goot die je schoonhoudt kost een uur per jaar. Een gevel die door een verstopte goot jarenlang nat is gebleven kost een veelvoud.

Voor een Vereniging van Eigenaren is dit deels wettelijk geregeld. Een reservefonds is verplicht sinds 1 mei 2008. Sinds 2021 moet de jaarlijkse dotatie zijn gebaseerd op een meerjarenonderhoudsplan, of anders minimaal 0,5 procent van de herbouwwaarde bedragen.

Een MJOP dat rust op een conditiemeting volgens NEN 2767 is daarmee de basis van je financiële verplichting, niet alleen een handig hulpmiddel.