Waarom wij bouwjaar boven maatregel zetten

De vraag die iemand werkelijk heeft, is niet *wat kan ik kopen* maar *wat heb ik, en wat betekent dat*. En het antwoord daarop begint bijna altijd bij het bouwjaar.

Een woning uit 1932 heeft een spouw van vier tot zes centimeter, vol doorstrijkmortel, en daar is inblazen een afweging met een reëel risico. Een woning uit 1968 heeft een spouw van zeven of meer, en daar is het vaak de maatregel met de kortste terugverdientijd van allemaal. Dezelfde maatregel, tegengesteld advies, en het verschil zit in dertig jaar bouwpraktijk.

Datzelfde geldt voor vrijwel alles. Bij een woning uit 1905 kan een balkkop in de gevel het hele isolatieplan bepalen. Bij een woning uit 2012 is bijisoleren zelden rendabel en gaat het over de installatie. Bij een galerijflat uit 1969 is de vraag niet welke maatregel maar wie erover gaat.

Daarom hebben wij twaalf gebouwtypen beschreven en niet twaalf maatregelen. Je herkent je eigen huis, en van daaruit volgt wat er past. Dat is dezelfde volgorde die een goede aannemer aanhoudt als hij binnenkomt: eerst kijken wat er staat.

Het tweede voordeel is dat het onzin filtert. Wie weet dat zijn woning uit 1998 al een gevulde spouw heeft, laat zich geen spouwisolatie aansmeren. Wie weet dat zijn radiatoren ruim bemeten zijn, laat zich niet vertellen dat zijn woning ongeschikt is voor een warmtepomp. Bouwjaarkennis is in de praktijk vooral verdedigingskennis.

De beperking. Bouwjaar is een indicatie en geen diagnose. Woningen zijn verbouwd, spouwen zijn gevuld en daken zijn vervangen. Elk gebouwtype dat we beschrijven eindigt daarom bij hetzelfde punt: kijk zelf. Een endoscopisch onderzoek in de spouw, een blik in de kruipruimte, een vel papier tegen het ventiel.

Wij kunnen je vertellen wat waarschijnlijk is. Wat er is, moet je meten.