Schroeven en spijkeren: de vijf fouten die het vaakst worden gemaakt

Een schroef die splijt, een spijker die krom gaat en een kop die uitdraait: het zijn kleine fouten met een zichtbaar gevolg. Vijf ervan komen steeds terug.

Eén: niet voorboren. Hardhout, dunne latten en het uiteinde van een plank splijten als je er zonder voorboren een schroef in draait. Boor voor met een boortje iets dunner dan de kern van de schroef, en bij hardhout op de volle schroefdikte. Bij zachthout ver van de rand kan het zonder.

Twee: de verkeerde bit. Een bit die niet precies past, slipt en draait de kop uit. Torx en Pozidriv zijn niet hetzelfde als kruiskop, en een versleten bit gaat weg. Zet de koppelbegrenzer van de schroefmachine laag en draai het laatste stuk met de hand.

Drie: te kort of te lang. Een schroef hoort ten minste twee derde van zijn lengte in het onderste deel te zitten en er niet doorheen te komen. Twee delen van twaalf millimeter vragen een schroef van twintig tot vijfentwintig, niet van veertig.

Vier: kleine spijkers met de vingers vasthouden. Een spijker van twee centimeter houd je vast met een puntang, een kam of een strookje karton met een gaatje erin; dan slaat de hamer op de spijker en niet op de duim. Sla de eerste tikken zacht tot hij staat en dan pas door.

Vijf: oude schroeven forceren. Een vastgeroeste of dolgedraaide schroef komt er niet uit met meer kracht. Tik de schroevendraaier met een hamer aan om de roest te breken, span een elastiek tussen bit en kop voor grip, of zet een schroefextractor in. Een kop die al is uitgedraaid, boor je uit.

En de fout eronder: alles vastzetten met schroeven waar een spijker of een lijmverbinding hoort. Een schroef in de kopse kant van een plank houdt weinig; een deuvel of een lijmverbinding met een klem houdt meer.