Waarom zakt mijn grind weg?

Waarom dat zo is

Grind is los materiaal dat op een ondergrond ligt. Elke belasting — lopen, rijden, of gewoon regen — duwt de stenen een fractie in de grond. Bij een zandige of leemachtige bodem gaat dat door tot het grind volledig in de bovenlaag is opgenomen.

Een worteldoek scheidt de twee lagen: de grindkorrels kunnen niet meer omlaag en de grond kan niet omhoog. Het doek moet wel waterdoorlatend zijn en met overlap zijn gelegd.

Voor een pad waar wordt gereden of veel gelopen, is doek alleen niet genoeg. Dan houden grindstabilisatiematten — kunststof honingraatpanelen die met grind worden gevuld — de korrels op hun plaats.

Opsluiting is de derde voorwaarde. Zonder een rand waaiert grind zijwaarts uit, en dan zakt het middenin weg omdat er materiaal verdwijnt.

Onkruid komt van twee kanten. Van onderen door een doek dat scheurt of te licht is, en van boven doordat bladeren en stof tussen het grind een dun laagje aarde vormen waarin zaad kiemt. Dat tweede laat zich alleen tegengaan door het grind af en toe te harken en blad weg te halen.

Het verschil tussen grind en split is de vorm: grind is rond en rolt, split is gebroken en haakt in elkaar. Voor een pad waar je stabiliteit wilt, ligt split beter.

Wat je nu kunt doen

Haal het grind eraf en kijk wat eronder zit. Zonder doek is dat de oorzaak; met een doek dat is dichtgeslibd of gescheurd ook.

Verdicht de ondergrond en breng een laag menggranulaat aan bij een pad dat wordt belast.

Leg waterdoorlatend worteldoek met ruime overlap, en zet het aan de randen vast.

Zet het pad op met een opsluitband of een kantplank.

Kies split in plaats van grind voor plekken waar je wilt lopen zonder wegzakken, en houd de laagdikte beperkt: drie tot vijf centimeter loopt prettiger dan tien.