Wat is het verschil tussen natte en droge beglazing?

Waarom dat zo is

Isolatieglas bestaat uit twee of drie ruiten met een randverbinding die de spouw tussen de ruiten afsluit. Die randverbinding is het zwakke punt: blijft zij nat, dan wordt zij aangetast en komt er vocht in de spouw, met condens tussen de ruiten als gevolg. Daarom moet de sponning waarin het glas staat zo zijn gemaakt dat water dat achter de glaslat komt, naar buiten kan en de rand kan drogen; dat heet een beglazingssysteem met ontwatering en ventilatie, en het geldt voor nat en voor droog.

Bij natte beglazing rust het glas op steunblokjes in de sponning en wordt de ruimte tussen glas en sponning aan de binnen- en buitenzijde gevuld met een beglazingskit, een elastische kit die aan glas en hout hecht en de beweging van beide opneemt. Aan de buitenzijde zit een glaslat die de kit beschermt en het glas vasthoudt, met een kitvoeg tussen lat en glas; aan de binnenzijde een kitvoeg of een glaslat met kit. De kit sluit ook kleine onvolkomenheden in de sponning af en houdt de wind buiten. De kit veroudert door zon en vocht: na tien tot vijftien jaar wordt hij hard, scheurt of laat los, en dan komt er water achter het glas. De kitvoeg vernieuwen is daarmee een vaste onderhoudspost, en een kozijn dat wordt geschilderd, krijgt bij die beurt ook de kitvoeg nagekeken. Bij het vervangen van het glas moet de oude kit worden verwijderd en de sponning schoongemaakt.

Bij droge beglazing wordt het glas tussen rubber of kunststof profielen gezet: een profiel in de sponning aan de binnenzijde en een profiel in of aan de glaslat aan de buitenzijde, die het glas klemmen en afdichten zonder kit. De profielen moeten passen bij de dikte van het glas en de maat van de sponning, en de aansluiting bij de hoeken moet dicht zijn. De montage is snel, kan bij elk weer en het glas is later te vervangen door de glaslat los te nemen en het profiel opnieuw te gebruiken of te vervangen. De profielen verouderen ook, maar langzamer dan kit, en ze vragen geen schilderwerk; een profiel dat krimpt of niet goed aansluit in de hoeken, laat water door en dat is bij droge beglazing de bekende zwakke plek. Bij kunststof en aluminium kozijnen is droge beglazing de standaard; bij houten kozijnen is zij mogelijk als de sponning erop is gemaakt.

Een tussenvorm komt veel voor: droge beglazing aan de binnenzijde met een rubber profiel en een kitvoeg aan de buitenzijde, of een glaslat met een ingebouwd rubber en een kleine kitnaad. Wat de fabrikant kiest, hangt af van het kozijnmateriaal, het profiel en de garantie; de eisen aan de ontwatering en de ventilatie van de sponning zijn in beide gevallen hetzelfde, en die bepalen de levensduur van het glas meer dan de keuze tussen nat en droog.

Wat je nu kunt doen

Vraag beide bedrijven hoe de sponning wordt ontwaterd en geventileerd en of het beglazingssysteem voldoet aan de richtlijn voor het plaatsen van isolatieglas; dat is de vraag die telt.

Kies bij houten kozijnen die je zelf schildert voor het systeem dat de fabrikant garandeert; bij natte beglazing hoort de kitvoeg bij het schilderonderhoud en bij droge beglazing hoort een controle van de profielen in de hoeken.

Vraag bij droge beglazing welk profiel wordt gebruikt en of het bij vervanging van het glas leverbaar blijft; bij natte beglazing welke kit en hoe de kitvoeg wordt afgewerkt.

Kijk bij bestaande kozijnen naar de kitvoegen: hard, gescheurd of los is een reden om ze te vernieuwen voordat het glas eraan gaat; een kitvoeg vernieuwen kost € 8 tot € 20 per strekkende meter.

Laat bij het vervangen van glas in een bestaand kozijn de sponning controleren op rot en op ontwatering; een nieuw glas in een natte sponning gaat binnen een paar jaar weer stuk.