Schuren: de vijf fouten die het vaakst worden gemaakt

Schuren is het werk dat niemand leuk vindt en dat het eindresultaat van elke klus bepaalt. Wie hier bezuinigt, ziet het terug in de laklaag.

Eén: te fijn beginnen. Wie oude lak of een ruw oppervlak met korrel 180 te lijf gaat, schuurt uren en komt nergens. Begin grof, korrel 60 tot 80, en werk in stappen naar fijn: 120, 180, bij een aflak 240. Elke stap haalt de krassen van de vorige weg; een stap overslaan zie je na het lakken.

Twee: tegen de nerf in. Krassen dwars op de houtnerf vullen zich met beits en lak en blijven zichtbaar, vooral bij donkere kleuren. Schuur met de nerf mee, en bij een vlakschuurmachine met kleine bewegingen zodat de machine niet blijft hangen.

Drie: te hard drukken. Een schuurmachine doet het werk met zijn eigen gewicht. Drukken maakt het papier heet, laat de korrel dichtslaan en geeft bij een excentrische machine de bekende krascirkels. Laat de machine lopen en beweeg langzaam.

Vier: het stof laten zitten. Schuurstof dat op het werkstuk blijft liggen, komt in de grondlaag terecht en geeft een ruw oppervlak. Stofzuig, veeg met een licht vochtige doek en laat drogen voordat er verf op gaat. Gebruik bij een machine de stofafzuiging en werk met een mondmasker; het fijne stof van oude lak en van hardhout is niet iets om in te ademen.

Vijf: versleten papier gebruiken. Schuurpapier dat glad is geworden, polijst in plaats van schuurt. Voel met de vingertop: als de korrel niet meer bijt, is het op. Papier is het goedkoopste onderdeel van de klus.

En de fout eronder: schuren om iets weg te werken wat er niet uit te schuren is. Een gat, een deuk of een scheur vul je eerst en schuur je daarna vlak; wie het eruit probeert te schuren, maakt een kuil.