Tuinpalen zetten: de vijf fouten die het vaakst worden gemaakt

Een schutting, een pergola of een hek staat zo goed als zijn palen. Vijf fouten zorgen ervoor dat een paal na drie winters scheef staat of op de grond doorrot.

Eén: niet diep genoeg. Een paal hoort een derde van zijn lengte boven de grond in de grond te staan: voor een schutting van 1,80 meter dus zestig centimeter, en op zand of veen nog dieper. Een paal die op veertig centimeter staat, gaat bij de eerste storm.

Twee: hout in de grond. Hout dat in de grond staat, rot precies op de grens van nat en droog, ter hoogte van het maaiveld. Zet houten palen in een paalhouder van staal of op een betonpoer met een voet erboven, of gebruik betonpalen met houten schermen ertussen. Een houten paal in beton gegoten, rot in het beton.

Drie: geen afwatering onder de paal. Een laag grind of een gat dat dieper is dan de paal, laat het water onder de paal weg; een paal die in een kuil met klei staat, staat in een emmer water. Beton om de paal hoort boven het maaiveld schuin af te lopen, zodat het water van de paal af gaat.

Vier: niet uitlijnen voordat het beton hard is. Zet de hoekpalen eerst, span een lijn, zet de tussenpalen op de lijn met de waterpas in twee richtingen, en schoor ze met latten tot het beton hard is. Een paal die tijdens het harden een centimeter beweegt, staat voor altijd scheef.

Vijf: de grond niet kennen. Kabels en leidingen liggen op zestig tot tachtig centimeter, precies waar een paalgat eindigt; vraag de ligging op voordat je graaft. Op een perceel met een hoge grondwaterstand of veen zakken palen weg; daar helpen langere palen of een fundering op een balk tussen de palen.

En de fout eronder: de erfgrens niet kennen. Een paal een decimeter op het perceel van de buren is een conflict dat langer duurt dan de schutting. Meet vanaf het kadastrale grenspunt, en praat met de buren voordat je graaft.