Wat kost een laadpunt bij een woning?

Deze prijsgids gaat over het plaatsen van een laadpunt bij een woning of in een gemeenschappelijke parkeergarage: de wandlader of de laadpaal, de voedingskabel, de groep met de juiste aardlekbeveiliging, de lastbalancering, het graafwerk en het herstel van bestrating en tuin. De eenheid is het laadpunt.

De gids is bedoeld voor iemand die een laadpunt wil laten plaatsen bij een eigen woning, voor een huurder die wil weten wat hij aan de verhuurder moet vragen, en voor een bestuur of een beheerder die de eerste laadpunten in een gemeenschappelijke garage moet begroten. Zelfbouwers vinden er de bedragen voor het meenemen van een lege buis en een groep tijdens de bouw.

Wat je hier vindt zijn bandbreedtes per onderdeel en per situatie, geen offertes. De spreiding komt uit de kabelroute, de capaciteit van de aansluiting, het type lader en de vraag of er gegraven moet worden.

Wat er niet in zit: openbare laadpalen langs de weg, snelladers, laadpleinen op bedrijventerreinen en de fiscale kant van een zakelijke auto. Het vernieuwen van een verouderde groepenkast heeft een eigen prijsgids; die wordt hier alleen genoemd waar de kast het laadpunt niet aankan.

De afstand van de meterkast naar de laadplek. Dit is bij een woning de grootste variabele. Tot vijftien meter zit de kabel meestal in de prijs; daarboven kost hij € 12 tot € 30 per meter, en als er ook gegraven moet worden komt daar € 25 tot € 70 per meter bij. Vijfentwintig meter in plaats van acht meter is daarmee al snel € 800 tot € 2.000 verschil.

Graafwerk en herstel. Een kabel door een gazon is een halve dag met een spade. Een kabel onder een oprit van gebakken klinkers of onder een gestorte betonstrook betekent opnemen, graven, aanvullen en terugstraten, en dat is € 30 tot € 70 per vierkante meter bovenop het graven zelf. Onder beton of asfalt loopt het verder op.

De capaciteit van de aansluiting. Bij een woning met inductie, een warmtepomp en een laadpunt loopt de gelijktijdige vraag tegen de grens van een aansluiting van één fase en vijfendertig ampère. Lastbalancering lost dat op voor € 200 tot € 600. Verzwaren kost € 500 tot € 1.500 aan de netbeheerder plus het werk in de meterkast, en de wachttijd is vaak maanden.

Het type lader. Enkelfasig of driefasig, met of zonder vaste kabel, met of zonder sturing: dat verklaart € 300 tot € 800 van het verschil tussen twee offertes. Het is de post waar het makkelijkst op wordt bezuinigd en waar dat het vaakst wordt teruggedraaid.

De staat van de meterkast. Een kast met vrije ruimte, een goede aarding en een recent schema neemt een laadgroep zonder meerwerk op. Een kast met stoppen, zonder aardlek en zonder vrije modules moet eerst worden vervangen, en dat is € 700 tot € 2.000 voordat er ook maar één meter kabel ligt.

De bereikbaarheid van de route. Een kruipruimte waar een monteur doorheen kan, een bestaande goot langs de gevel of een lege buis uit de bouwtijd scheelt de hele post graafwerk. Een woning zonder kruipruimte en met een tuin aan de andere kant van het huis is de duurste variant.

Het aantal laadpunten dat tegelijk wordt aangelegd. In een gemeenschappelijke garage is de eerste aanleg de dure: de basisinfrastructuur van € 8.000 tot € 40.000 betaal je één keer voor alle plaatsen. Elk volgend punt kost dan € 1.200 tot € 2.500, en bij acht punten in één ronde ligt dat aan de onderkant.

De brandveiligheid van de garage. Detectie, doormelding en een aangepast beheerplan zijn € 3.000 tot € 25.000 per gebouw en staan los van de laadpunten zelf. Verzekeraars en gemeenten stellen hier soms eigen eisen, en die eisen bepalen de begroting meer dan het aantal laadpunten.

Vraag welke kabellengte is aangenomen en wat de meerprijs per strekkende meter is. Dit is de post die het vaakst als meerwerk terugkomt en de enige reden waarom twee offertes voor dezelfde lader honderden euro's uiteen kunnen lopen.

Vraag of graafwerk en het terugleggen van bestrating in de prijs zitten, en per welke eenheid. Laat opschrijven wat er gebeurt als er onder de bestrating een leiding blijkt te liggen die niet op de tekening staat.

Vraag of lastbalancering is inbegrepen en welke variant: statisch, waarbij de lader op een vast lager vermogen wordt gezet, of dynamisch, waarbij hij meebeweegt met het huis. Dynamisch is duurder en levert in de praktijk de laadtijd op die je wilt.

Vraag welke bescherming tegen gelijkstroomfouten wordt toegepast en of die in de beveiliging of in de lader zit. Beide mogen; de offerte moet het benoemen, want het verklaart een verschil van € 120 tot € 300.

Vraag of de lader een vaste kabel heeft of een contactdoos, of hij enkelfasig of driefasig is, en of hij later naar een hoger vermogen of naar een tweede laadpunt kan worden uitgebreid.

Vraag of de oplevering met meetrapport en inbedrijfstelling in de prijs zit, en of het rapport wordt overhandigd. Vraag ook wie het schema in de meterkast bijwerkt.

Vraag bij een gemeenschappelijke garage om een adviesrapport voordat er één laadpunt wordt geplaatst, en laat elke aanbieder op datzelfde rapport offreren. Los aanleggen per eigenaar leidt tot een garage die niet meer uit te breiden is zonder alles opnieuw te doen.

Vraag naar de garantie op de lader en op de installatie apart, naar de termijn van beide, en naar de storingsdienst: bereikbaarheid, responstijd en of voorrijden bij een garantiegeval in rekening wordt gebracht.

De elektrische installatie moet voldoen aan NEN 1010, de norm voor laagspanningsinstallaties, met aparte bepalingen voor laadpunten voor elektrische voertuigen. Daaruit volgt onder meer de eis dat het laadpunt op een eigen eindgroep zit en dat er bescherming tegen gelijkstroomfouten aanwezig is, in de beveiliging of in de lader zelf. Laat de installateur bij oplevering vastleggen welke variant is toegepast.

Een laadpunt op eigen terrein bij een woning is in de meeste gevallen vergunningvrij, ook een laadpaal, zolang hij binnen de erfgrens staat en niet hoger is dan de gebruikelijke maat voor bouwwerken zonder dak. Een paal of kabel op of onder de openbare weg is een zaak van de gemeente en vraagt een melding of een vergunning. Bij een monument of in een beschermd stadsgezicht kan de gevelmontage wel vergunningplichtig zijn.

Voor nieuwbouw en voor ingrijpende renovatie van gebouwen met parkeerplaatsen stelt het Besluit bouwwerken leefomgeving eisen aan laadinfrastructuur: een minimumaantal laadpunten en een aantal plaatsen dat wordt voorbereid met leidingdoorvoeren. Die eisen gelden bij de aanvraag en zijn goedkoper mee te nemen dan achteraf aan te leggen.

In een appartementengebouw is de parkeergarage doorgaans gemeenschappelijk en beslist de vergadering over de infrastructuur en over de verdeling van de kosten. Een vereniging mag een redelijk verzoek van een eigenaar om een laadpunt niet zonder goede grond weigeren, mits de veiligheid, de capaciteit en de kostenverdeling dat toelaten. Wat redelijk is hangt af van de situatie; laat dat beoordelen voordat de vergadering erover stemt.

Voor de brandveiligheid van parkeergarages met elektrische voertuigen bestaan handreikingen en richtlijnen, geen harde wettelijke norm voor bestaande garages. Gemeenten, de brandweer en verzekeraars kunnen op grond daarvan aanvullende eisen stellen aan detectie, doormelding, compartimentering en het beheerplan. Meld een laadpunt bij de opstalverzekeraar; sommige polissen stellen voorwaarden aan de installatie of aan de plaats.

Bij een huurwoning is een laadpunt een wijziging aan het gehuurde. De verhuurder moet toestemming geven en kan voorwaarden stellen aan de uitvoering en aan het herstel bij vertrek. Regels veranderen; controleer bij twijfel de actuele tekst of vraag het aan de gemeente of de netbeheerder.