Waarom je zelf materiaal leveren meestal niet loont

Wat er meeverhuist met het materiaal is de verantwoordelijkheid.

Een aannemer die het materiaal levert, staat in voor het resultaat: als de tegel loslaat, is de vraag of dat aan de tegel of aan het aanbrengen lag, en dat is zijn probleem om uit te zoeken. Levert jij het materiaal, dan is die vraag ineens de jouwe. De aannemer zal zeggen dat het materiaal niet deugde; de leverancier zal zeggen dat het verkeerd is verwerkt; en jij staat ertussenin met twee partijen die geen van beide een contract met elkaar hebben.

Dat is het werkelijke risico, en het is groter naarmate het materiaal meer met het resultaat te maken heeft.

Waar zelf leveren doorgaans prima is: producten waarvan de keuze bij jou hoort en waarvan het risico klein is. Sanitair, kranen, verlichting, deurbeslag, een keuken die door de leverancier zelf wordt gemonteerd. Daar is de keuze persoonlijk en het risico beperkt tot het product.

Waar het meestal niet loont: alles wat wordt verwerkt en waarvan het resultaat afhangt van de combinatie van materiaal en uitvoering. Lijmen, kitten, mortels, isolatie, dakbedekking, tegellijm, verf. Die producten worden bovendien vaak in systeem geleverd, waarbij de garantie geldt voor het geheel — een systeemgarantie vervalt zodra je er een onderdeel van een andere fabrikant tussen zet.

En waar het uitgesproken onverstandig is: bij werk waarvoor een garantieregeling geldt, of waarbij een gecertificeerde uitvoering hoort. De regeling stelt eisen aan het materiaal, en materiaal buiten die eisen valt buiten de dekking.

Er zijn nog twee praktische bezwaren die zelden worden meegewogen.

De logistiek. Materiaal moet er zijn op het moment dat het nodig is, in de juiste hoeveelheid, op de juiste plek. Een aannemer die op maandag zonder tegels staat omdat jouw levering is vertraagd, rekent stilstand. Bij een fout in de hoeveelheid ben jij degene die op zaterdag naar de bouwmarkt moet.

En het inkoopvoordeel. Aannemers kopen in met korting die je in een winkel niet krijgt. Het verschil tussen de winkelprijs en de offerteprijs is daarom niet allemaal marge; een deel is inkoopvoordeel dat aan jou wordt doorgegeven. Bij bulkmateriaal is de besparing van zelf kopen daarom vaak kleiner dan hij lijkt.

Wat wél goed werkt, is een middenweg: jij kiest, de aannemer koopt in. Je noemt het merk en het type, hij bestelt het via zijn kanaal, en de verantwoordelijkheid blijft bij hem. De prijs staat dan als post in de offerte, en het inkoopvoordeel deel je impliciet.

En als je toch zelf levert, leg dan drie dingen vast: dat de aannemer het materiaal bij aankomst controleert en meldt als het niet deugt of niet volstaat, wie de hoeveelheid heeft bepaald, en dat je een marge bestelt zodat er niet halverwege iets ontbreekt. Bij tegelwerk is die marge bovendien nodig voor snijverlies en voor een reserve als er later iets kapotgaat — en een reserve uit dezelfde partij is later niet meer te krijgen.

Beeld en bijschriften

Aanbevolen: waar zelf leveren prima is en waar niet, met het risico per categorie.

Aanvullend beeld: aannemer en leverancier tegenover elkaar bij een klacht, zonder onderling contract.

Een systeemgarantie met alle onderdelen van één fabrikant.

De middenweg: jij kiest, de aannemer koopt in.

Veelgestelde vragen

Wat verplaats ik eigenlijk? De inkoop, en de verantwoordelijkheid voor het resultaat.

Wat gebeurt er bij een probleem? De aannemer wijst naar het materiaal en de leverancier naar de verwerking.

Waar is zelf leveren prima? Bij sanitair, kranen, verlichting en beslag - persoonlijke keuze met beperkt risico.

Waar niet? Bij alles wat wordt verwerkt: lijmen, kitten, mortels, isolatie, dakbedekking en verf.

Wat doet een systeemgarantie? Die geldt voor het geheel en vervalt bij een onderdeel van een andere fabrikant.

Welke praktische bezwaren spelen er? De logistiek, en het inkoopvoordeel dat je misloopt.

Wat is de middenweg? Jij kiest het merk en type, de aannemer bestelt via zijn kanaal.